Hundur sem dregur er stærsta einstaka ástæðan fyrir því að fólk hættir að fara út með hundinn sinn. Það er líka eitt af því sem er auðveldast að laga, ef þú veist hvers vegna hann gerir það.

Hvers vegna hann dregur

Hann dregur af því að það virkar. Það er öll skýringin. Hundurinn vill komast áfram, hann togar og hann kemst áfram. Það hefur verið verðlaunað í hvert einasta skipti frá því hann var hvolpur.

Hann er ekki að reyna að ráða yfir neinum. Sú hugmynd er löngu úrelt og hún leiðir fólk í rangar aðferðir. Það þýðir líka að lausnin er einföld í hugmynd: tog má ekki lengur virka.

Aðferðin sem kostar ekkert

Þegar taumurinn strekkist, stoppaðu. Ekki kippa, ekki hrópa, bara standa kyrr. Bíddu þar til taumurinn slaknar, sem gerist alltaf á endanum. Gakktu áfram um leið og hann slaknar.

Hundurinn lærir að tog stöðvar ferðina og slaki heldur henni áfram. Það tekur nokkrar göngur og fyrstu tvær eru hægar. Fyrsta vikan er leiðinleg, og sá sem veit það fyrirfram gefst ekki upp á degi tvö.

Ein regla skýrir þetta allt: hegðun sem borgar sig endurtekur sig, hegðun sem borgar sig ekki fjarar út. Hundurinn tengir saman það sem gerist á sama augnabliki, ekki það sem gerðist fyrir hálfri mínútu. Þess vegna er tímasetningin allt, og þess vegna eru skammir eftir á verri en gagnslausar.

Búnaður breytir ekki hegðun

Beisli sem draga úr togi og höfuðólar gera togið óþægilegra eða óvirkara og þau virka strax. Það er raunverulegt gagn og það er ekki þjálfun. Þau kaupa tíma fyrir eiganda sem ræður loksins við hundinn sinn og getur farið út án þess að meiðast, á meðan hann kennir honum að ganga. Sá sem kaupir búnaðinn og æfir ekkert er á sama stað eftir ár.

Hálsband, beisli og taumur gera ekki sama verkið

Hálsband er fyrir merkispjaldið og fyrir hund sem gengur vel. Það er ekki gott til að stjórna hundi sem dregur, því allur krafturinn fer á hálsinn. Merkispjald er ekki valkvætt hjá hundi sem fer út.

Beisli dreifir kraftinum yfir bringu og bol. Það er sjálfgefna svarið hjá flestum hundum og skilyrði hjá hvolpi, hjá smáhundi og hjá hundi sem dregur. Barki smáhunda er viðkvæmur og tog í hálsband er raunveruleg áhætta þar.

Algengasta villan í beislisvali sést ekki nema þú vitir hvað þú átt að horfa á. Beisli þar sem ólin liggur beint yfir axlarliðinn hindrar framhreyfingu á fótleggnum. Hundurinn stígur styttra og hann gerir það í hverju skrefi, alla daga. Rétt beisli hefur ólina fyrir framan öxlina og skilur liðinn eftir frjálsan, oftast í Y lögun yfir bringuna. Það er ástæðan fyrir að Y laga beisli eru oft dýrari.

Mátun: tveir fingur

Tveir fingur eiga að komast flatir undir hálsbandið og undir hverja ól á beislinu. Ekki einn og ekki heil hönd. Of laust hálsband fer yfir hausinn og hundurinn er laus á gangstétt. Of þröngt nuddar og hundurinn hættir að vilja fara í það.

Beisli á hvolpi þarf að athuga aftur eftir mánuð. Hann stækkar hraðar en fólk gerir ráð fyrir, og beisli sem passaði í september er of lítið í nóvember.

Þrjú mál duga þegar þú velur stærð: hálsummál þar sem hálsbandið á að sitja, brjóstummál á breiðasta stað rétt aftan við framfætur, sem er málið sem ræður beislisstærð og það sem fólk giskar oftast rangt á, og lengd frá herðakambi að skottrót fyrir flíkur. Merki nota ólík stærðakerfi, svo málið ræður en ekki bókstafurinn á miðanum. Komdu með hundinn í verslun, þá mátum við beislið á honum áður en þið farið út.

Taumlengd er ákvörðun

Stuttur taumur, um einn til einn og hálfan metra, er fyrir gangstétt, umferð og þröng rými. Hann er stjórntæki. Meðallengd, tveir til þrír metrar, er venjuleg ganga þar sem hundurinn má þefa. Langlína, fimm til fimmtán metrar, er fyrir opið svæði þar sem hundurinn má hlaupa en má ekki vera laus, og hún er verkfærið til að æfa innkall. Langlína fer alltaf á beisli, aldrei á hálsband.

Taumurinn á að vera slakur. Strekktur taumur alla gönguna kennir hundinum að draga.

Sjálfvirkir taumar eiga sinn stað og hann er ekki gangstéttin. Þeir eru alltaf undir spennu, sem kennir hundinum að tog sé eðlilegt og vinnur beint á móti slökum taum. Þeir eru líka varasamir við umferð. Rétt notkun er opið svæði, engin umferð, og aldrei á hund sem er ekki farinn að hlusta.

Að mæta öðrum hundi

Þetta er sjaldan spurt um og það er samt algengasta ástæðan fyrir að göngur verða erfiðar. Þrennt hjálpar og kostar ekkert.

Ekki ganga beint á móti. Hundar heilsast í boga og bein nálgun er ágeng í þeirra máli. Haltu taumnum slökum, því strekktur taumur við mætingu magnar spennuna og hundurinn finnur hana í þér. Og notaðu fjarlægð, hún er alltaf í boði og alltaf betri en að þrauka nálægt.

Reglan sem er brotin oftast: spurðu áður en þú leyfir hundunum að hittast. Ekki allir hundar vilja það og eigandinn hins veit það.

Borgarhundurinn

Stuttur taumur við götu, alltaf, og hundurinn gengur þeim megin sem er fjær umferðinni. Á gangstétt víkur hundurinn, ekki fólkið. Lyftur eru þröng rými þar sem hundur kemst ekki undan, svo bíddu eftir næstu ef einhver er hræddur. Og kúkapokinn er ástæðan fyrir að fólki líkar við hundaeigendur eða ekki.

Sveitarfélögin setja hvert sín ákvæði um hundahald, lausagöngu og hundagerði. Þau eru ólík og þau breytast, svo kíktu á vef þíns sveitarfélags. Það sem gildir alls staðar: hundur sem er laus þarf að koma þegar kallað er, og það er þjálfun en ekki búnaður.

Þegar málið er stærra

Hundur sem hlýðir ekki er oftast í of erfiðum aðstæðum, ekki þrjóskur. Hann kann setu í eldhúsinu, og seta á gangstétt með hund að ganga hjá er annað verkefni. Farðu skrefinu til baka og gerðu það auðveldara, það er ekki afturför.

Hundur sem hætti skyndilega að hlýða er dýralæknisspurning áður en hann er þjálfunarspurning, því verkur, heyrn og aldur breyta öllu. Og hegðunarvandi sem snýst um ótta eða árásargirni á að fara til þjálfara. Það er ekki uppgjöf, þjálfari leysir á tveimur tímum það sem tekur mánuði heima.

Algengar spurningar

Tengt efni

• Beisli
• Taumar
• Hálsólar
• Verslanir Dýrabæjar