Svarið á netinu er rangt hér. Matvælastofnun orðar það beint: sníkjudýraflóra í hundum og köttum á Íslandi er afar takmörkuð í samanburði við flest önnur lönd. Það þýðir að nánast allt sem þú lest í erlendum hópum eða á umbúðum erlendra vara á ekki við á Íslandi, og það er ekki markaðssetning.

Það sem er ekki landlægt hér

Listinn er styttri en fólk heldur. Hundaflær eru ekki landlægar á Íslandi. Lýs eru ekki landlægar. Hundamítlar og smámítlar eru ekki landlægir.

Það þýðir ekki að þau finnist aldrei. Þau berast með innfluttum dýrum og geta komið upp, og þá er meðhöndlað. En fyrirbyggjandi flóameðferð allt árið, sem er venjan í flestum löndum, er ekki venjan hér. Hér er meðhöndlað þegar eitthvað finnst. Þú þarft því ekki mánaðarlega flóavörn, hjartaormalyf eða sandflugnavörn, hvað sem erlend umbúð segir.

Það sem er hér: ormarnir

Innvortis sníkjudýr eru annað mál og þau eru raunveruleg. Hundar geta borið spólorma og bandorma, og einfrumunga líka, án þess að nokkur ytri einkenni sjáist. Það er kjarninn: hundurinn lítur vel út og hann er samt með þá. Þess vegna er þetta ekki meðhöndlað eftir einkennum heldur eftir dagatali.

Það er skylda að meðhöndla hunda árlega gegn bandormum og spólormum. Það er ekki ráðlegging heldur reglugerð um hollustuhætti, og ástæðan er ekki bara hundurinn. Sum þessara sníkjudýra geta borist í fólk, og þess vegna er þetta lögbundið.

Ormalyf eru lyf og fást aðeins hjá dýralækni. Manstu ekki hvenær hundurinn var síðast ormahreinsaður? Þá ertu líklega kominn yfir tímann, og það er algengasta staðan. Ormahreinsun á að vera árleg, og fólk gleymir henni.

Skógarmítillinn er að nema hér land

Þetta er breytingin sem er raunverulega að gerast og hún er ekki komin inn í almenna vitund. Skógarmítill hefur fundist hér frá 1967, en fundarstöðum hefur fjölgað mikið á síðustu árum og talið er að hann sé að nema hér land. Hlýnandi loftslag færir útbreiðslu hans norður í nágrannalöndunum.

Hann finnst helst á fólki og á hundum. Tímabilið er frá byrjun júní og fram í nóvember, sem er nákvæmlega göngutímabilið á sumrin. Og hann er ekki bundinn við Suðurland lengur, hann hefur fundist víða, þar á meðal norðanlands.

Það sem þetta þýðir í daglegu lífi: leit í feldi eftir göngu í gróðri er ekki lengur útlensk ráðlegging.

Að leita og hvar

Þetta er ókeypis ráðið og sá hluti sem virkar mest. Eftir göngu í háu grasi, lyngi eða kjarri: renndu höndunum yfir hundinn. Mítill sem er nýkominn er á stærð við lítið fræ og hann finnst frekar en hann sést.

Staðirnir sem á að athuga eru þar sem húðin er þunn og feldurinn þynnstur: bak við eyru og í eyrnaflipa, á hálsi og undir hálsbandi, í handarkrika, á nára og milli þófa.

Hann sest ekki strax. Hann getur skriðið í nokkrar klukkustundir áður en hann festir sig, og sá sem leitar samdægurs finnur hann oft áður en hann er kominn í húðina.

Hvernig mítill er tekinn, og hvernig ekki

Þetta ráð er oft gefið rangt og röng aðferð er verri en engin.

Rétt: gríptu alveg niður við húðina, á hausinn en ekki á búkinn, með flísatöng eða mítlatöng, og dragðu beint upp með jöfnu átaki. Ekki snúa og ekki kippa.

Rangt: að kreista búkinn. Þá er innihaldi hans þrýst inn í hundinn, sem er nákvæmlega það sem á ekki að gerast. Einnig rangt, og þetta gengur enn manna á milli: olía, vaselín, spritt, eldspýta eða naglalakk. Allt saman gerir mítilinn stressaðan og eykur líkur á að hann skili frá sér.

Eftir á: hreinsaðu staðinn og fylgstu með í nokkra daga. Roði sem stækkar, hringlaga útbrot, eða hundur sem verður slappur eða haltur er dýralæknir. Og ef hausinn situr eftir er það ekki neyð, hann kemur oftast út af sjálfu sér eins og flís.

Reglubundin feldhirða með bursta eða greiðu er líka leit, því hendur og greiða finna það sem augun sjá ekki.

Algengar spurningar

Tengt efni

• Feldhirða
• Burstar, greiður og klær
• Hreinlæti og umhirða